Op een zonnige zaterdagmiddag organiseerde ik een workshop, een zangworkshop. Bij gebrek aan een andere geschikte locatie had ik ervoor gekozen om de workshop thuis in de tuin te organiseren. Het huis van mijn moeder was groot genoeg en de tuin gaf voldoende mogelijkheden voor de workshop. Zoals gepland gingen we om 2 uur van start.

Precies aanduiden kan ik het niet, maar meer dan tijdens voorgaande workshops was ik mij bewust van wat ik deed en hoe een buitenstaander, zoals een toevallige passant, zou reageren op wat hun ter oren kwam. Ik kan me voorstellen als je nietsvermoedend een ommetje maakt op een zonnige zaterdagmiddag dat je niet verwacht allerlei bijzondere kreten voorbij te horen komen. Rare geluiden, bijzondere teksten en wonderbaarlijke liederen. Ondanks dat ik normaal niet zo onder de indruk ben van wat anderen denken van dat wat ik deed, was ik me er deze keer wel heel bewust van. En waarschijnlijk niet toevallig kwam dan ook het verzoek om ‘Ik hou van mij’ als chant te doen. Alhoewel het in mijn liedtekstenboek is opgenomen, had ik het nog niet eerder gedurfd om met een groep deze chant te doen.

Wellicht deels door mijn eigen gene, en wellicht deels omdat ik weet dat dit ook voor andere niet de makkelijkste tekst is om te zingen. Maar uitgerekend deze dag, dat ik me toch al zo bewust was van alle mensen die ongewild konden meegenieten van onze muziek, kwam het verzoek van een van de cursisten om dit nummer te doen. Nu ga ik een uitdaging niet snel uit de weg dus 10 minuten later betrapte ik me te bedenken hoe het moest zijn voor een voorbijganger om 8 man sterk “Ik hou van mij” op serieuze toon te horen zingen. Ons ontging de trefkracht van deze mantra niet, maar het zal voor de wandelaar toch een bizar contrast moeten hebben gegeven in een doorsnee straat in Nederland.

Wederom als verzoek, kwam het nummer ‘Hida’ uit de hoge hoed. Een vrolijk en beweegelijke lied, waardoor ik koos om in de achtertuin met het zingen de tenen in het gras te voelen. Na een ronde of 3 van ‘Hida’ vond ik het leuk om een vrouwelijke variatie in te brengen. “Dames.. gooi je vrouwelijkheid in de strijd.. laat je sensualiteit maar zien” …. Om ze nog extra te stimuleren voegde ik er aan toe… “Beweeg maar voor de denkbeeldig aanwezige mannen”…. De dames bewogen sensueel en zongen hun hart naar buiten en ik genoot. Even niet bewust van dezelfde oren die mij de rest van de workshop af hadden weten te leiden.

Pas veel later tijdens een buurtfeest begreep ik waar mijn vermoedens vandaan kwamen, toen mij al lachend een verhaal ter oren kwam. Terwijl ik namelijk heel naïef mijn cursisten ontving in mijn huis, vertrok mijn buurvrouw naar haar zus. Een goeie gelegenheid voor de buurman om zijn vriend uit te nodigen om een biertje te drinken… Je weet wel.. mannen onder elkaar onder het genot van een biertje.. ff geen vrouwengezeur om hun heen. Het was prachtig weer dus de keuze voor de achtertuin was snel gemaakt. Nadat de mannen zich lekker hadden geïnstalleerd op een stoel met ongetwijfeld de benen omhoog klaar voor een goed gesprek als mannen onder elkaar, hoorde zij wat bijzondere klanken in de naastgelegentuin voorbij komen. “Wat voor een zender is dat?” zei de vriend gekscherend tegen de buurman. Ongetwijfeld zullen wat grappen gevolgd hebben toen het geluid na enige tijd dichterbij kwam…….

Hida, hida hidadahida, hida, hida, hidaaaa…
´Kom dames… gooi je vrouwelijkheid in de strijd”…. “Beweeg je lekker sensueel voor de niet aanwezige mannen”….

Helaas heb ik de blikken op hun gezichten nooit meegekregen maar in gedachte zie ik het voor me… Twee mannen.. twee biertjes… de benen omhoog…. Pratend over neits…. En dan vreemd gewauwel uit de tuin ernaast en belachelijke bewoordingen. Iets wat alleen vrouwen kunnen bedenken…. En iets waar de mannen nu net even niet wilde… In gedachte zie ik ze een slok van hun biertje nemen…. En weer verder praten….. want soms is het beste wat je kunt doen als man… gewoon de vrouwen even negeren.. begrijpen zit er toch niet in.