Er is geen wet die het af kan dwingen en geen enkele manier om het te kopen of verkrijgen op wat voor een manier dan ook. En niets lijkt zo ontastbaar ver weg en tegelijkertijd ongelofelijk dichtbij. En het is in essentie dat wat we allemaal zoeken in het leven. Bewust of onbewust, direct of via vele omwegen. We noemen het: geluk.

Als ik de tv aanzet dan wordt ik gebombardeerd met manieren waarop ik het geluk zou kunnen vinden. Is het niet via de reclame van een product, dan is het via een programma die iets laat zien wat ook geluk in mij zou kunnen en moeten oproepen. Als het de ellende van een ander. Denk niet dat ik overdrijf want het zit dieper dan je denkt. Wat vroeger de 10 geboden waren, zijn nu de schijn-moralen die ons voorgespiegeld worden in de meeste films en tv-programma’s die voorbij komen. ‘Do the right thing’ en ‘liefde’ is bijna altijd de moraal. En de ‘goede’ die het ‘juist’ doen .. winnen het altijd van de ‘slechte’ die het ‘fout’ doen. Meestal letterlijk en soms verbloemd in een donker jasje. Ook ik geniet van deze schijnwereld waar ik maar al te graag aan mee zou doen. Geluk vinden via werk, via ‘het goed’ doen… via liefde…

Ik denk dat ik heel ver zou gaan in het vinden van geluk via welke weg dan ook. Juist handelen zit bij mij ook diep in mijn genen. Maar ik vraag me nu wel af… als ik juist handel, betekent het ook dat er iets is als onjuist handelen. Immers als niets meer fout kan gaan, dan kan ik het ook niet ‘goed’ doen, want dan is de keuze weggevallen. Per definitie is het vaak zo dat je pas van iets kan genieten als je hebt ervaren wat het is om het niet te hebben. Zo wordt liefde sterker als iemand overlijd, lijken vrije dagen een paradijs als je veel werkt maar een hel voor diegene die werk zoeken. Op een prachtige boerderij wonen is een ideaal als je weet hoe het is om je in complete chaos te bewegen maar een hel voor iemand die juist beweging zoekt. Het is de afwezigheid van geluk die je laat genieten van de momenten waarop je haar wel voelt. En zo blijft geluk altijd een bal die je steeds voor je uitschopt, even vasthoudt om weer vooruit te schoppen. Als je de bal namelijk altijd vast zou blijven houden, zou het ook ‘gewoon’ worden. Iemand die geen kinderen kan krijgen kijkt lonkend naar een kroost van kinderen dat schreeuwt om aandacht. Een moeder kan af en toe wel even lonkend terug denken aan de tijd dat ze nog ‘tijd voor zichzelf’ had. Op deze manier is het leven een leven van ups and downs.. Hoge pieke, lage dalen. Is het dus wel mogelijk om constant gelukkig te zijn?

Is geluk niet gewoon die kleine, soms onbelangrijke momenten die je juist geluk schenken? Het kan een kind zijn wat glimlacht, de zon die doorbreekt, een vlinder die voorbij vliegt, maar soms ook een gezellig middag met vrienden, een verliefheid, een nieuwe auto of het slagen voor je examen. Het zijn allemaal momentopnames. Is dat wat geluk is… een serie beeldjes tussen de film van je leven?

In Pursuit of Hapiness (op zoek naar geluk) is een film die veel mensen als zoete koek tot zich namen. Een man zonder financiële middelen die dakloos raakt en toch voor zijn zoon alles op alles zet om zijn droombaan te bemachtigen. Het begint voor mij al bij de vraag of die droombaan dan inderdaad geluk kan brengen maar laten we even zeggen dat het zo is… De film laat het proces zien. De weg naar zijn doel, de manier waarop hij zich overeind houdt, zich omhoog vecht en knokt voor zijn bestaan. De film eindigt als hij de baan bemachtigd heeft. En dat is nu net de desillusie waar ik het over probeer te hebben. Eindigt de film omdat hij het geluk heeft behaald? En dan? Is het leven verder dan helemaal geweldig doordat hij het heeft behaald? Betekent het dat je moet vechten voor wat je wilt?

Uit ervaring weet ik dat het knokken voor iets geweldig is als je je doel behaalt en een afschuwelijke desillusie als je het niet haalt. Maar als je het hebt.. wat dan? Ik ga nog verder en moet denken aan een reportage over Bagwan. Het was opgenomen in de jaren ’70 en een aantal Nederlandse mensen werden gevolgd in hun zoektocht naar… jawel.. verlichting.. ofwel geluk in de hoogste zin van het woord. Het ultieme geluk, zoals je wilt. Een van de mensen werd door Osho (Bagwan) verlicht verklaard wat voor haar natuurlijk met veel ‘geluk’ gepaard ging. Jaren later zochten ze haar weer op en vroegen haar wat het voor haar had betekent, in haar leven. Haar reactie was ontnuchterend en tegelijkertijd verhelderend. Ik weet haar exacte bewoordingen niet meer maar het was iets in de trant van: “ach, dat was een grap van Osho natuurlijk. Gewoon een les. Ik was helemaal niet verlicht. Maar het was voor mij wel een realisatie. Als je in een klap verlicht ben…wat dan? Mijn hele leven was gebaseerd op het bereiken van verlichting dus als je het dan opeens bent… wat dan?"

Is dat misschien de essentie waarom we streven naar geluk en het nooit helemaal hebben? De bal die we voor ons uitschoppen? Of is het misschien zo dat we helemaal niet weten wat geluk is en het dus niet herkennen als het ons in ons gezicht staart. De liefde van je moeder, de lucht die we inademen, de wolken de zee ons leven…. Misschien is het leven wel geluk en is het geluk alleen maar realiseren dat je geluk niet kan vinden.. of nastreven… je moet het willen zien… in alles wat je doet…. En in precies zoals je bent.. nu op dit moment