Mijn verlangen naar mijn eigen plek was zo groot dat ik er eigenlijk niet of in ieder geval onvoldoende over had nagedacht wat een verhuizing zou inhouden en of die energie en moeite de verandering waard was. Ik ben nu eenmaal een mens die van verandering houdt. Als ik 3 dagen dezelfde route rij dan komt er al een gevoel van benauwdheid over me heen. Een gevoel dat als ik het blij negeren me uiteindelijk ongelukkig maakt. Maar constante verandering is tegelijkertijd iets wat mijn lichaam eigenlijk helemaal niet zo goed kan verwerken… een compleet destructieve tegenstelling dus. Als ik te lang in hetzelfde blijf zonder verandering wordt ik ongelukkig, als ik echter constant verandering opzoek raakt mijn systeem overbelast omdat het al die veranderingen niet aan kan. Tsja wat doe je dan? Balanseren tussen ongelukkigheid en overbelasting.

In de constante hoop dat een van die veranderingen mijn de rust van geest zal geven dat ik de hang naar vernieuwing niet meer nodig heb. Tot op heden zonder succes. Al moet ik zeggen dat al deze veranderingen mijn leven alles behalve ‘saai’ hebben gemaakt. Maar ‘saai’ is ook een ongewaardeerde levenshouding. Zo organiseerde ik al op zeer vroege leeftijd allerlei bijeenkomsten, toneelstukken en meer op de lagere school. Op de middelbare school ging ik voor een radiostation werken, organiseerde ik een lessenmarathon, zat in de schoolband en vertrok ik voor een jaar naar Amerika om daar mijn diploma te halen. Na terugkomst bleef mijn leven doordrongen van de constante vraag op verandering. Was het niet een andere baan, dan was het een nieuwe hobby of een onverwachte vakantie.

Gecompliceerder maakt het nog dat ik een perfectionist ben die dus alle dingen die ze onderneemt ook nog eens ‘zo goed mogelijk’ wil doen. Ik zeg zo goed mogelijk want een echte perfectionist streeft niet naar perfectie omdat deze namelijk eigenlijk nooit haalbaar is dus daarmee je eigen perfectionisme om zeep helpt. Zo goed mogelijk is een perfect haalbaar doel. Terwijl ik dus op het werkvlak keihard werkte om mijn werk zo goed mogelijk te doen volgde ik tegelijkertijd een opleiding of twee, gaf ik in mijn vrije tijd cursussen en had een praktijk en werkte ook nog voor een krant als correspondent. En natuurlijk ging ik regelmatig naar het buitenland omdat ook de grote diversiteit aan ondernemingen ‘saai’ kunnen worden als ze hetzelfde blijven. Uiteindelijk werd dit natuurlijk teveel en moest ik een tijd verplichte rust innemen. Na een periode van extreme activiteit volgde een tijd van extreme stilte, want een echte perfectionist probeert ook het niets doen ‘zo goed mogelijk’ te ondernemen. 

Ik besloot mijn huis te verkopen, mijn baan op te zeggen in de hoop dat deze verandering de rust in mijn hoofd zou brengen. Na een periode van reizen voelde ik zowaar dat ik mijn plek had gevonden: Sedona, Arizona. Een plek waar het leven nooit hetzelfde is en altijd boeiende uitdagingen bied. Een vrij stabiel klimaat en een gegronde plek om te wonen. Het leek de juiste balans. Maar het noodlot sloeg toe een dag nadat ik had besloten dat dit de plek was waar ik me thuis voelde en tot rust kon komen, kreeg ik een telefoontje dat mijn vader was overleden. Twee dagen later was ik weer terug in Nederland, en ondanks alle goede voornemens ben ik tot op heden niet meer zo dicht bij een beslissing gekomen om daar te gaan wonen.

Maar de hang naar verandering bleef en zo kocht ik op pure wilskracht een kleine woning op een vakantiepark, niet ver van het huis van mijn moeder waar ik tot op dat moment had gewoond. Ik keek uit naar de verandering en ik keek uit naar mijn eigen plek weer te hebben. Na twee jaar van rondzwerven voelde het tijd om mijn persoonlijke basis weer neer te leggen in Nederland… jaja.. mooie woorden maar eigenlijk wilde ik gewoon dolgraag een verandering in mijn leven die significant was. Bizar als je realiseert dat ik in dezelfde tijd voor mezelf ben begonnen en probeerde een bedrijf op te zetten waar ik van kon leven. Blijkbaar was dit nog niet verandering genoeg.

Ik denk uiteindelijk dat het kopen van het huis een verbloeming was van mijn wens om in Sedona te wonen maar het onvermogen om deze stap te maken. Daar waar hij eerder zo logisch, simpel en voor de hand lag, leek het nu een onoverbrugbare vesting. Ik bedacht dus allerlei redenen waarom eht huis in Nederland perfect voor me zou zijn en ik bedacht ook waarom het goed was om te doen. Wat ‘doen wat goed is’ hoort natuurlijk ook bij het curriculum Vitae van een perfectionist. Nu zit ik in mijn geweldige plek die alles bied wat ik wilde, maar niet is wat ik nodig heb….ik wil weg.. ik wil reizen ik wil vliegen ik wil vrij zijn….. Maar als echte perfectionist weet ik dat er geen foute beslissingen zijn.. dat komt mijn bijzonder goed uit want een echte perfectionist maakt liever geen fouten. Het kost me de grootst mogelijk moeite om te ‘aarden’ op deze plek en het lijkt of een deel van mijn ziel zich hier (nog) niet wil vestigen….. Maar toch weet ik dat het allemaal goed komt… want een echte perfectionist weet uit alles wel het positieve te halen… al is het maar om haar eigen onvermogen in een vals over-mogen te verbloemen.