Mijn verlangen naar mijn eigen plek was zo groot dat ik er eigenlijk niet of in ieder geval onvoldoende over had nagedacht wat een verhuizing zou inhouden en of die energie en moeite de verandering waard was. Ik ben nu eenmaal een mens die van verandering houdt. Als ik 3 dagen dezelfde route rij dan komt er al een gevoel van benauwdheid over me heen. Een gevoel dat als ik het blij negeren me uiteindelijk ongelukkig maakt. Maar constante verandering is tegelijkertijd iets wat mijn lichaam eigenlijk helemaal niet zo goed kan verwerken… een compleet destructieve tegenstelling dus. Als ik te lang in hetzelfde blijf zonder verandering wordt ik ongelukkig, als ik echter constant verandering opzoek raakt mijn systeem overbelast omdat het al die veranderingen niet aan kan. Tsja wat doe je dan? Balanseren tussen ongelukkigheid en overbelasting.

In de constante hoop dat een van die veranderingen mijn de rust van geest zal geven dat ik de hang naar vernieuwing niet meer nodig heb. Tot op heden zonder succes. Al moet ik zeggen dat al deze veranderingen mijn leven alles behalve ‘saai’ hebben gemaakt. Maar ‘saai’ is ook een ongewaardeerde levenshouding. Zo organiseerde ik al op zeer vroege leeftijd allerlei bijeenkomsten, toneelstukken en meer op de lagere school. Op de middelbare school ging ik voor een radiostation werken, organiseerde ik een lessenmarathon, zat in de schoolband en vertrok ik voor een jaar naar Amerika om daar mijn diploma te halen. Na terugkomst bleef mijn leven doordrongen van de constante vraag op verandering. Was het niet een andere baan, dan was het een nieuwe hobby of een onverwachte vakantie.

Gecompliceerder maakt het nog dat ik een perfectionist ben die dus alle dingen die ze onderneemt ook nog eens ‘zo goed mogelijk’ wil doen. Ik zeg zo goed mogelijk want een echte perfectionist streeft niet naar perfectie omdat deze namelijk eigenlijk nooit haalbaar is dus daarmee je eigen perfectionisme om zeep helpt. Zo goed mogelijk is een perfect haalbaar doel. Terwijl ik dus op het werkvlak keihard werkte om mijn werk zo goed mogelijk te doen volgde ik tegelijkertijd een opleiding of twee, gaf ik in mijn vrije tijd cursussen en had een praktijk en werkte ook nog voor een krant als correspondent. En natuurlijk ging ik regelmatig naar het buitenland omdat ook de grote diversiteit aan ondernemingen ‘saai’ kunnen worden als ze hetzelfde blijven. Uiteindelijk werd dit natuurlijk teveel en moest ik een tijd verplichte rust innemen. Na een periode van extreme activiteit volgde een tijd van extreme stilte, want een echte perfectionist probeert ook het niets doen ‘zo goed mogelijk’ te ondernemen. 

Ik besloot mijn huis te verkopen, mijn baan op te zeggen in de hoop dat deze verandering de rust in mijn hoofd zou brengen. Na een periode van reizen voelde ik zowaar dat ik mijn plek had gevonden: Sedona, Arizona. Een plek waar het leven nooit hetzelfde is en altijd boeiende uitdagingen bied. Een vrij stabiel klimaat en een gegronde plek om te wonen. Het leek de juiste balans. Maar het noodlot sloeg toe een dag nadat ik had besloten dat dit de plek was waar ik me thuis voelde en tot rust kon komen, kreeg ik een telefoontje dat mijn vader was overleden. Twee dagen later was ik weer terug in Nederland, en ondanks alle goede voornemens ben ik tot op heden niet meer zo dicht bij een beslissing gekomen om daar te gaan wonen.

Maar de hang naar verandering bleef en zo kocht ik op pure wilskracht een kleine woning op een vakantiepark, niet ver van het huis van mijn moeder waar ik tot op dat moment had gewoond. Ik keek uit naar de verandering en ik keek uit naar mijn eigen plek weer te hebben. Na twee jaar van rondzwerven voelde het tijd om mijn persoonlijke basis weer neer te leggen in Nederland… jaja.. mooie woorden maar eigenlijk wilde ik gewoon dolgraag een verandering in mijn leven die significant was. Bizar als je realiseert dat ik in dezelfde tijd voor mezelf ben begonnen en probeerde een bedrijf op te zetten waar ik van kon leven. Blijkbaar was dit nog niet verandering genoeg.

Ik denk uiteindelijk dat het kopen van het huis een verbloeming was van mijn wens om in Sedona te wonen maar het onvermogen om deze stap te maken. Daar waar hij eerder zo logisch, simpel en voor de hand lag, leek het nu een onoverbrugbare vesting. Ik bedacht dus allerlei redenen waarom eht huis in Nederland perfect voor me zou zijn en ik bedacht ook waarom het goed was om te doen. Wat ‘doen wat goed is’ hoort natuurlijk ook bij het curriculum Vitae van een perfectionist. Nu zit ik in mijn geweldige plek die alles bied wat ik wilde, maar niet is wat ik nodig heb….ik wil weg.. ik wil reizen ik wil vliegen ik wil vrij zijn….. Maar als echte perfectionist weet ik dat er geen foute beslissingen zijn.. dat komt mijn bijzonder goed uit want een echte perfectionist maakt liever geen fouten. Het kost me de grootst mogelijk moeite om te ‘aarden’ op deze plek en het lijkt of een deel van mijn ziel zich hier (nog) niet wil vestigen….. Maar toch weet ik dat het allemaal goed komt… want een echte perfectionist weet uit alles wel het positieve te halen… al is het maar om haar eigen onvermogen in een vals over-mogen te verbloemen.

Op een zonnige zaterdagmiddag organiseerde ik een workshop, een zangworkshop. Bij gebrek aan een andere geschikte locatie had ik ervoor gekozen om de workshop thuis in de tuin te organiseren. Het huis van mijn moeder was groot genoeg en de tuin gaf voldoende mogelijkheden voor de workshop. Zoals gepland gingen we om 2 uur van start.

Precies aanduiden kan ik het niet, maar meer dan tijdens voorgaande workshops was ik mij bewust van wat ik deed en hoe een buitenstaander, zoals een toevallige passant, zou reageren op wat hun ter oren kwam. Ik kan me voorstellen als je nietsvermoedend een ommetje maakt op een zonnige zaterdagmiddag dat je niet verwacht allerlei bijzondere kreten voorbij te horen komen. Rare geluiden, bijzondere teksten en wonderbaarlijke liederen. Ondanks dat ik normaal niet zo onder de indruk ben van wat anderen denken van dat wat ik deed, was ik me er deze keer wel heel bewust van. En waarschijnlijk niet toevallig kwam dan ook het verzoek om ‘Ik hou van mij’ als chant te doen. Alhoewel het in mijn liedtekstenboek is opgenomen, had ik het nog niet eerder gedurfd om met een groep deze chant te doen.

Wellicht deels door mijn eigen gene, en wellicht deels omdat ik weet dat dit ook voor andere niet de makkelijkste tekst is om te zingen. Maar uitgerekend deze dag, dat ik me toch al zo bewust was van alle mensen die ongewild konden meegenieten van onze muziek, kwam het verzoek van een van de cursisten om dit nummer te doen. Nu ga ik een uitdaging niet snel uit de weg dus 10 minuten later betrapte ik me te bedenken hoe het moest zijn voor een voorbijganger om 8 man sterk “Ik hou van mij” op serieuze toon te horen zingen. Ons ontging de trefkracht van deze mantra niet, maar het zal voor de wandelaar toch een bizar contrast moeten hebben gegeven in een doorsnee straat in Nederland.

Wederom als verzoek, kwam het nummer ‘Hida’ uit de hoge hoed. Een vrolijk en beweegelijke lied, waardoor ik koos om in de achtertuin met het zingen de tenen in het gras te voelen. Na een ronde of 3 van ‘Hida’ vond ik het leuk om een vrouwelijke variatie in te brengen. “Dames.. gooi je vrouwelijkheid in de strijd.. laat je sensualiteit maar zien” …. Om ze nog extra te stimuleren voegde ik er aan toe… “Beweeg maar voor de denkbeeldig aanwezige mannen”…. De dames bewogen sensueel en zongen hun hart naar buiten en ik genoot. Even niet bewust van dezelfde oren die mij de rest van de workshop af hadden weten te leiden.

Pas veel later tijdens een buurtfeest begreep ik waar mijn vermoedens vandaan kwamen, toen mij al lachend een verhaal ter oren kwam. Terwijl ik namelijk heel naïef mijn cursisten ontving in mijn huis, vertrok mijn buurvrouw naar haar zus. Een goeie gelegenheid voor de buurman om zijn vriend uit te nodigen om een biertje te drinken… Je weet wel.. mannen onder elkaar onder het genot van een biertje.. ff geen vrouwengezeur om hun heen. Het was prachtig weer dus de keuze voor de achtertuin was snel gemaakt. Nadat de mannen zich lekker hadden geïnstalleerd op een stoel met ongetwijfeld de benen omhoog klaar voor een goed gesprek als mannen onder elkaar, hoorde zij wat bijzondere klanken in de naastgelegentuin voorbij komen. “Wat voor een zender is dat?” zei de vriend gekscherend tegen de buurman. Ongetwijfeld zullen wat grappen gevolgd hebben toen het geluid na enige tijd dichterbij kwam…….

Hida, hida hidadahida, hida, hida, hidaaaa…
´Kom dames… gooi je vrouwelijkheid in de strijd”…. “Beweeg je lekker sensueel voor de niet aanwezige mannen”….

Helaas heb ik de blikken op hun gezichten nooit meegekregen maar in gedachte zie ik het voor me… Twee mannen.. twee biertjes… de benen omhoog…. Pratend over neits…. En dan vreemd gewauwel uit de tuin ernaast en belachelijke bewoordingen. Iets wat alleen vrouwen kunnen bedenken…. En iets waar de mannen nu net even niet wilde… In gedachte zie ik ze een slok van hun biertje nemen…. En weer verder praten….. want soms is het beste wat je kunt doen als man… gewoon de vrouwen even negeren.. begrijpen zit er toch niet in.

Het lijkt wel alsof er ontzettend veel onrust is in de wereld. Oneerlijke verkiezingen, oneigenlijke oorlogen en strijd onderling tussen volkeren. Was er maar meer ‘vrede’ zijn we dan snel geneigd te zeggen. Vrede is een begrip dat we in onze harten hebben gesloten als iets dat we allemaal zouden willen maar vaak onmogelijkheid haalbaar lijkt. De vele onrusten in de wereld doen ons soms met pijn in ons hart realiseren dat wereldvrede nog ver weg is. Of .. is dat wel zo?

Ik loop elke dag met mijn kat een rondje, ofwel ik laat de kat uit. Het is een lang verhaal maar feitelijk komt het er op neer dat zij is grootgebracht met een hond in haar omgeving en graag met de hond meeliep, nadat de hond er niet meer was, zag de poes eigenlijk geen reden om niet alsnog elke dag te gaan wandelen. Er over nadenkend zag ik die eigenlijk ook niet, en zo ontstond het 2xdaagse rondje met de kat.

As you know, cycling is a common thing in Holland. We all do it. As a kid, as an adult and even at old age. We take it to school, to work and to friends. And even here the car has been winning ground from the cyclers but will probably never win on short distances. You see, in a small country, everything is (relatively) close by and being a hardheaded bunch of people we do not fear the sometimes fierce wind, rain and cold. No we conquer it!. 

Terwijl ik rustig in de tuin aan het schrijven was.. de vogeltje vrolijk lieten weten dat zij ook blij waren dat het voorjaar zich in volle glorie liet zien, en de wind als een zachte streling door de bomen waaide, viel het natuurlijk op in deze natuurlijke stilte dat er met een luid gebonk en luide mannenstemmen een tractor de straat in kwam gereden.

Twee grote mensen voeten trappen in een gestaag tempo de trappers van de fiets op en neer. Ernaast rijdt een kleine versie van de grote pappa fiets. Daarop probeert een grote paardenstaart het tempo van haar pappa bij te houden en trapt drie keer zo snel als gevecht tegen de stramme wind.